RELAKS sztuka życia: o czym jest książka i komu realnie pomoże

„RELAKS sztuka życia. Jak radzić sobie ze stresem i osiągnąć spokój wewnętrzny” powstała z pracy z ludźmi, którzy przychodzili z tym samym zdaniem: „wiem, co powinienem robić, ale tego nie robię”. To nie jest zbiór teorii o stresie, tylko zestaw praktyk, które da się wpleść w zwykły dzień.

Skąd wzięła się ta książka

W rozmowach coachingowych wracał ten sam wzorzec. Ludzie znają hasła o odpoczynku, ale nie mają momentu w dniu, w którym ten odpoczynek faktycznie się dzieje. Zamiast kolejnej listy „dziesięciu sposobów”, potrzebne było coś prostszego: kilka narzędzi, które działają w trzy minuty, i kilka takich, które zmieniają tydzień.

Co znajdziesz w środku

• mechanizm stresu wyjaśniony bez żargonu – co dzieje się w ciele i dlaczego samo „weź się w garść” nie działa,
• techniki oddechowe i relaksacyjne w wersji do zastosowania od razu,
• pracę z myślami, które podtrzymują napięcie,
• temat granic i odmawiania, bo to jedna z najczęstszych przyczyn przeciążenia,
• budowanie rytmu dnia, w którym regeneracja ma swoje miejsce, a nie resztki czasu.

Dla kogo

Dla osób w ciągłym biegu, które funkcjonują poprawnie, ale od dłuższego czasu na rezerwie. Dla tych, którzy źle sypiają w okresach natłoku pracy. Dla ludzi po zmianie życiowej – przeprowadzce, rozstaniu, nowej roli – gdy stary sposób radzenia sobie przestaje wystarczać.

Dla kogo to nie jest

Książka nie zastępuje leczenia. Jeśli zmagasz się z depresją, zaburzeniami lękowymi albo skutkami traumy, pierwszym krokiem jest specjalista, a materiał z książki może być wtedy co najwyżej dodatkiem, o którym warto mu powiedzieć.

Jak z niej korzystać

Najgorszy sposób to przeczytać ją w dwa wieczory i odłożyć. Najlepszy: jeden rozdział, jedno ćwiczenie, tydzień praktyki. Zmiana w obszarze stresu jest kwestią powtarzalności, nie wiedzy. Większość osób po kilku tygodniach zauważa nie tyle mniej trudnych sytuacji, ile krótszy czas powrotu do równowagi.

Co dalej

Jeśli Twoje napięcie mocno wiąże się z relacją, drugą książkę – „Para nie do pary” – pisałem właśnie o tym, jak rozmawiać i budować związek, w którym da się odpocząć. Obie można czytać niezależnie.